Графіка – абрысы пісьмовых або друкаваных знакаў, літар (алфавіт): кірыліца, лацінка, іерогліфы. Беларускія пісьмовыя помнікі пісаліся кірыліцай, лацінкай і арабскай вяззю (30 зб. “Аль Кітабаў” – святых татарскіх кніг). Сучасны алфавіт мае 32 літары: 10 галосных (а о у ы э – абазначаюць 1 гук; е ё ю я і – абазначаюць 2 гукі (jэ jо jу jа jі – ётавыя)), 21 зычная і мяккі знак (ь). Акрамя таго – спецыяльны знак апостраф (‘) і дыграфы дж і дз. Арфаграфія – правілы напісання слоў і іх формаў; само правільнае напісанне. Рэформа беларускага правапісу была праведзена ў 1933 г. па ідэалагічных матывах, з мэтай русіфікацыі, што прывяло да нівелявання некаторых выразных адметнасцяў беларускай мовы. Зараз пры напісанні галосных дастаткова ведаць правілы літаратурнага вымаўлення (у асноўным – як чытаецца, так і пішацца): дом – моцная пазіцыя (МП), дамы – слабая пазіцыя (СП). А вось напісанне зычных не заўсёды адпавядае вымаўленню (бо зычныя больш інфарматыўныя літары): перакладаць (МП) – перакла[т] (СП). Тут важна ведаць асноўныя прынцыпы беларускага правапісу:
1. Фанетычны – арфаграфія ідзе за вымаўленнем (часцей для галосных). 2. Фанематычны – арфаграфія адлюстроўвае фанемы, гукі ў МП (часцей для зычных).