1918 г. – першая друкаваная граматыка Браніслава Тарашкевіча (у гонар яго імя дарэформавая беларуская мова называецца тарашкевіцай). Пач. 20-х гг. – перыяд беларусізацыі. Беларуская мова набыла статус дзяржаўнай. Каля 90 % усіх навучальных устаноў працавалі на беларускай мове. 1926 г. – акадэмічная канферэнцыя, на якой навукоўца Язэп Лёсік выступаў за поўную фанетызацыю пісьма. 1930 г. – акадэмічная камісія паказала праект правапісу. 30-я гг. – сацыяльныя функцыі беларускай мовы звужаюцца. Сталінскія рэпрэсіі. Рэпрэсавана лепшая плеяда беларускіх навукоўцаў: браты Лёсікі, Браніслаў Тарашкевіч, Вацлаў Ластоўскі, Сцяпан Некрашэвіч, Мікола Байкоў. Інбелкульт разагнаны. На яго аснове ствараецца Акадэмія Навук, але цяпер над праектам працуюць не такія дасведчаныя і таленавітыя людзі. Яны паказалі новы праект у 1933 г., ён і быў паспешна прыняты. 1933 г. – рэформа “Аб зьменах і спрашчэньні беларускага правапісу”. Гэта было “харакіры” для бел. мовы. 1938 г. – “Аб абавязковым вывучэнні ў школах рускай мовы”. 1957 г. – выпраўленне хібаў рэформы 1933 г. (часткова зняты ідэалагічны аспект). Гэтым правапісам мы карыстаемся да цяперашняга часу (1959 г. – “Збор правілаў беларускай арфаграфіі”). У 1995 г. меркавалася яго перавыданне, але не адбылося па вядомых палітычных прычынах. 1988 г. – газета “ЛіМ” надрукавала ліст беларускіх літаратараў “Рэпрэсіраваны правапіс”. Лінгвісты маўчаць. 1990 г. – Закон аб мовах, згодна з якім за 50 год усе грамадзяне Рэспублікі Беларусь абавязаны перайсці на беларускую мову. Але гэты “цяжкі абавязак” нашыя цяперашнія ўлады “паабяцаліся” скасаваць (?!), што і было здзейснена 14 траўня 1995 г. (узаконены білінгвізм).